A lonxevidade é a dinámica demográfica que menos atención recibe, a pesares do profundo cambio que a súa transformación provocou, e está a provocar, en tódalas poboacións do mundo. Con frecuencia asimílase a evolución demográfica coa natalidade, ou, no mellor dos casos, cunha dicotomía entre natalidade e migración. No obstante, o período de crecemento -notable e constante- da poboación galega, que tivo lugar durante o século vinte, produciuse en paralelo a unha forte caída da natalidade e cunha intensa emigración ate finais de século. A poboación galega -como case todas- creceu por aumento da supervivencia. 

A mortalidade, a pesares de ser unha dinámica moi invisible e cunha gran inercia -que habitualmente non sufre cambios rápidos, coma as migracións- protagonizou unha transformación profunda e constante durante mais dun século. O cambio na supervivencia está a transformar tódalas poboacións do mundo, producindo cambios profundos nas estruturas (o que coñecemos como avellentamento demográfico) e afectando a outras dinámicas (con cambios na natalidade e as migracións, no que coñecemos como Transición Demográfica, ou, mais popularmente, como cambio demográfico). A esperanza de vida da poboación galega está entre as mais altas do mundo. Pero prega a pena ir mais alá do récord e afondar nas diferencias da supervivencia por idade e xénero, na procura dunha aínda maior equidade ante a morte. 

E a seguinte pregunta a facerse -como xa o fixo a OMS fai décadas- é como é que estamos a sobrevivir. Con diversas hipóteses sobre a mesa, e décadas de acumulación de evidencias, neste capítulo acabaremos preguntándonos como son os anos gañados e se son igual de bos en todo o territorio.